باز این چه شورش است که در خلق عالم است ؟

بوی بهار ،بوی بهار، بوی بهار می آید .پرچم ها در راهند . بیرق ها ،کمر راست کردهاند ."عیّوق" در بالاترین نقطه ی آسمان فریاد  العطش می شنود . رنگ ها می خواهند دوباره شور بیافریند ،رنگ های سرخ ،رنگ های سبز ،رنگ های سیاه .

بیابان طعم عطش دارند ، گون در دست نسیم از سرگردانی تاریخ حکایت می کند .

سینه ها می سوزد،بوی سوختگی دل ها به مشام می رسد . پلک ها به سان برگ شقایق روی هم گذاشته می شوند ، نم اشک ، جلوی پاها را روشن می کند ، روزها مغمومند  و فرات در التقای دجله ، نیل حادثه را پیش بینی می کند و فاطمه (س)درانتظار فرزند خود دست به کمر گرفته است و بیرق ها کمر راست می کنند . کوچه ها آب پاشی می شوند ، بیابان تشنه است ، خیابان گلاب پاشی می شوند و فرات شرمنده است .

آری ، محرم است . محرمی که اسلام را زنده نگه داشته است . ماهی که شیعیان و دوستداران امام حسین (ع) به یاد حرکت خونین و قیام حیاتبخش عاشورا و عظمت و خاطره ی سوزناک آن به عزاداری می پردازند و فلسفه ی شهادت در مکتب اسلام را یاد آوری کرده و محرم را پاس می دارند .

" محرم ماه پیروزی  خون بر شمشیر بر تمام شیعیان واقعی تسلیت باد "